————————
ایشالله سرت بیاد خواهر!

امیدوارم پسر گل شمام با سلامتی در مدارج عالی به موفقیت برسه و باعث افتخارتون باشه

——————————————-

راستش خیلی مدارج عالی برام مهم نیست، دوست دارم انسان شادی باشه ، مرسی از دعای خوبتون

بنویس روزنامه جان. اما این حقیقتی که من یک بچه رو وارد یک کشور جهان سومی میکنم که هر روز شرایطش بدتر میشه و هر روز بیشتر از قبل غارت میشه و اون نهایت نمیتونه خیلی از لذتهای این دنیا رو بچشه نمیشه کتمان کرد. منظورم این نیست که بهترین ها و برترین ها رو برای فرزندم میخواهم که خب این نشدنی هست. منظورم اینه که چیزهایی رو تجربه خواهد کرد که خوشایند نیست. طعم تحقیر رو چشیدن، آرزوهای کودکی رو به نوجوونی و بزرگسالی کشوندن و حسرت خوردن در حالیکه حتی بعضی از مردم جهان سومی از ما شرایطشون بهتره (مخصوصا در مورد زنها و حجاب و …)، طعم افسردگی رو چشیدن و … چیزی نیست که باعث بشه یه نفر خیلی خوشحال باشه که تو این دنیا اومده. شاید این حرفها رو میزنم چون خودم دلم میخواست از این مملکت فرار کنم اما نتوانستم و مقصر رو پدر و مادرم میدونم. اینقدر هم میدونم که همه کسانی که از زندگی و … ناراضی هستند وقتی در شرایط ازدواج قرار میگیرند، بچه دار میشوند و … برای همین هم نمیتوانم بالکل بگم که بچه نمیخواهم اما میدونم که خیلی میترسم از اینکه من هم تو این چرخه هه بیافتم و بچه دار بشوم و بعد دلیلی براش نداشته باشم و … شاید نسل شما ها که الان پدر و مادر شدید، و مادران و پدران تتحصیلکرده با تحصیلات عالی درش بیشتر دیده میشه، کمی این الگو و چرخه رو تغییر بده و … اما تا بیام نتایج کار شماها رو ببینم دیگه زمان بچه دار شدن من گذشته و … شاید با اینکه میدونم من یک انسان جهان سومی هستم و در دوران گذر زندگی میکنم اما میخواهم که لجاجت کنم و انکارش کنم. تازه همه اینها رو بگذار به پای اینکه مردانی که در اطرافم میبینم هنوز در همان دوران قدیم استاپ کرده اند و … و میترسم از اینکه انسانی رو به این دنیا وارد کنم که یکی از آدمهای اطرافش ناقل تبعیضهای جنسیتی باشه و … نمیدونم شاید هم دارم جفنگ میگم. اما به حرفهایت فکر میکنم.
بنویس حتما بنویس یه روزی که دوست داشتی بنویس اما حتما بنویس. دوست دارم بخوانم تجربه آدمهای تقریبا هم نسلی ام رو. دوست دارم. شاید از معدود کسانی از نسل قبل از من باشی که اینقدر منطقی حرف میزنی و دگمیت نسل قبل رو با خودت نداری و اینه که من خیلی نوشته هایت رو دوست دارم. بنویس.

———————————
به طرز دردناکی سریع سپری می شه و آدم دوست داره دو دستی زمان رو بچسبه یا حافظه اش رو انقدر کش بده که چیز خوشمزه ای از خاطرات بچه اش رو از دست نده .

—————————-
کشیدن آب حوض و خفه کردن پیرزن رو هم پاش بیفته انجام می دم!
مطمئن باش خیاطی، از کار با اتوکد راحت تره …

از وقتی به دو عدد تکنولو‍ژی بسیار پیشرفته!! دست پیدا کردم یکی از کارام شده زیرو رو کردن وبلاگستان. از این وبلاگ به اون یکی. اینه ویروس هایی از نوع کرم بین لینکدونی وبلاگ ها حرکت میکنم.اون دو تا تکنولوژی هم یکیش ار اس اس هست که انگار وبلاگ شما نداره متاسفانه. یه فکر دیگه باید کنم واسش.

تمام اونچه در قالب سال ۸۸ نوشته بودی رو خوندم. قشنگ می نویسی.همین طرز نگاهت به دنیا و نوع نوشتنت باعث میشه که بری داخل لیست محبوب ها. افتخاری که نصیب من میشه.از اون دسته وبلاگ هایی که میشه از لابه لای نوشته ها ، چیزای زیادی ازش یاد گرفت.حس ها رو بخوبی انتقال میدی در نوشتن. نگرانی های مادرانه، دلسوزیهای همسرانه !! … میخواستم مثل خود که سرگرمیت روان کاوی آدماست از رو نوشته هات روان کاویت کنم دیدم دیگه اسمش کامنت نیست، میشه مثنوی .

تو خیلی از نوشته هات از آنفولانزای خوکی نوشتی. چرا انقدر نگرانی ؟ نترس مهندس. همین ترس باعث میشه بگیریا. البته می دونم بیشتر نگرانیت واسه خاطر پسرک هست.موضوع رو یک بار واسه همیشه تو ذهنت حلاجی کن و دیگه هی هر روز تو ذهنت مرورش نکن.خیلی اذیت نکن خودت رو. یه علائم مشخصی داره. تب ، سردرد ، ابتلای مکرر به این علائم و … هر وقت خدائی نکرده پیش اومد انوقت نگرانش شو. تازه نگرانی هم نداره. به موقع تشخیص بدن سریع حل میشه.

شما مادرا هم سر تون درد میکنه واسه نگران بودن. بیخیال.

اگه عمری بود بازم سر میزنم. در پناه خدا ( همون خدای قد بلند کمی چاق و چهار شونه )

————————————————-
انشااله که عمر طولانی و باعزت داشته باشید! مرسی از حرف های خوبتون . مرسی از دلگرمی بابت آنفلونزای کذایی! راست می گید، مادر شدن و نگران بودن یه جورایی مترادفن و این ضامن بقای نسل بشریته، البته خیلی سخته !

—————————————
مطمئن باش مامان های ما هم کم سختی نداشتند. مطمئن باش اگه در هر کشور دیگه ای - از اونها که شاخص های توسعه یافتگیشون بالای لیسته - بودی هم بالاخره مشکلاتی داشتی. وقتی هیچ عامل بیرونی ناراحت کننده نباشه، آدم یاد پوچی کل زندگی می افته و حالش گرفته می شه: این که خودت و کسانی که دوستشون داری ممکنه هرلحظه از صحنه زندگی محو شید و معلوم هم نیست اون ور مردن چه خبره.
زندگی فرصتیه که یه بار به ما داده شده. بچه دار شدن هم یکی از اجزائشه. دنیا بالاخره برای هر کدوم از ما یه روزی تموم می شه، شک نکن. این که کجا دنیا بیای سرنوشتته، اما اینکه چطور از بودنت در دنیا استفاده کنی، به خودت ربط داره …
یه بار مفصل در موردش می نویسم!