معوقه ای به نام من !
شماره ۴۸، پاییز ۱۳۸۸
بـا پسرک در خانهایم. اتاقم را مرتب میکنم. او که سرماخورده و مدرسه نرفته، فین فین کنان سوال میپرسد. اینکه هر کدام از وسایلی که از سوراخ سمبههای نهان کمدها بیرون میریزد از کجا ، چه زمانی و به چه دلیل آمده، چرا مانده و در نهایت اینکه “اگه نمی خواینش، می دینش به من “؟!
به جعبه خاک گرفته وسایل نقاشی که از اسباب کشی زمستان پارسال دست نخورده در کمدی تپانده شده است میرسیم. تا کمر در جعبه فرو میرود و با بیرون کشیدن هر وسیله، تند و تند میپرسد : “این چیه ؟ به چه درد می خوره” ؟ از شنیدن توضیحات من به فکر فرو میرود.
زمانی قرار بود من یک نقاش بـــــــــــــــزرگ بشوم! بیشتر فکر و وقت و انرژیام به طراحی و نقاشی و بقیهاش به جویدن هرکتابی که دم دستم قرار میگرفت، آموختن سازهای مختلف و بلعیدن هرآنچه به صنعت فیلمسازی مربوط بود میگذشت. قرار بود لیسانسکی بگیرم که دل خانواده خوش شود و بروم سر زندگی خودم. اما اینطور نشد. نقاش و فیلمساز و نویسنده و موسیقیدان شدنم را به تعویق انداختم. انگیزهام چه بود؟ همینطور که خاکها را پاک میکنم به بقیه معوقهها و بدهکاریهایام به خودم فکر میکنم.
وسایل نقاشی از جعبه خاک گرفتهشان با احترام به یکی از قفسههای کتابخانه دیواری اتاق منتقل میشوند. کلی از قلموها و رنگها خراب شدهاند و دور ریخته میشوند. از خودم میپرسم چقدر از خودم را دور ریختهام و به انگیزه و دلیل تعویقها فکر میکنم. فکر میکنم آیا به همین زودیها زمانی برای استفاده از باقیمانده وسایل پیدا میکنم ؟
هر سال در آخرین ساعات اسفند سیاهه اعمالم را مینویسم. کارهایی که به تعویق افتادهاند را فهرست میکنم و در اول سررسید سال جدید با خوشرنگترین قلمها به دقت یادداشت میکنم. همیشه ستونی هست به نام “خودم” . اعمال این ستون در مستحبات قرار میگیرند و در پایان سال گویی جز مکروهات و ممنوعات باشند، بی کم و کاست به سال بعد منتقل میشوند! هرسال برنامهریزی میکنم، تصمیم میگیرم، به خودم و آسمان و زمین قول میدهم، اما همیشه اولویتهایی هستند برتر از خودم. استدلال میکنم: آدم وقتی کسانی را دوست داشته باشد و در آنها مخلوط که نه، محلول شود، چطور برای خودش اولویت قائل شود؟ همسر بودن و مادر بودن و چند چیز دیگر، مسئولیتهایی است که من بلد نیستم پشت گوش بیاندازم.
اما بعد یواشکی به زمانهای تلف شدهای فکر میکنم که عمدا ً دور ریختهام و هیچ ربطی هم به هیچ وظیفهای نداشتهاند؛ مثل تمام روزهایی که ریموت تلویزیون و ماهواره به دست، اجازه دادهام یکی برایام تصمیم بگیرد که چه خوراکی به مغز و چشمم داده شود، مثل زمانهای طولانی خواندن اخبار همه روزنامهها و خبرگزاریهایی که هیچ ارتباطی به من و زندگیم ندارند، مثل روی کاناپه دراز کشیدن و به سقف زل زدن و افکار منفی بافتن. مثل روزهایی که آمدهام پشت میزکارم نشستهام و خودم را لای نقل و سخنهای خاله زنکی مدیریتی (!) فراموش کردهام، مثل همه وقتهایی که وقتم را دور ریختهام.
آن شب،حرف از سختی و فشار ماههای اخیر بود. گفت کمی صبر کن، میگذرد. گفتم “این که میگذرد، عمر من است، عمری که معلوم نیست چقدر از اعتبارش باقی ماندهاست”.
از آن شب دارم به جملهی حکیمانه خودم فکر میکنم و به همین یک باری که زنده هستم و معلوم نیست تناسخی باشد یا نباشد. اینکه وقت رفتن این توجیه که “خوب مملکت اغتشاش بود … ” یا “… کارفرما پولمون رو نمیداد …” یا ” … اعصاب نداشتم …” نمیتواند قلب به تعویق افتادهام را آرام کند!
نکند روزی که دیگر نبودم، سراغ سررسیدم بروید و ببینید هنوز ستون “خودم” دست نخورده باقی مانده است؛ نکند همینطور “به تعویق افتاده” گیم اوور شوم؟!
بنشینم رویاهایم را یک بار دیگر بنویسم!
قرار گرفته در اول شخص مفرد |
۲۴ پاسخ به “معوقه ای به نام من !”
پاسخی بنویسید
پیش بینی میشه این پست یه عالمه کشته مرده پیدا کنه؛ چون حرف دل همه ست…
مرسی بیتا …
باید رویاهامون رو بنویسیم
و فقط ننویسیم
بهشون برسیم
باید بهشون برسیم
مرسی …
مادربزرگ مهربانی داشتم همیشه منو دعا می کرد که پسرم پیر شی. پسرم به حق پنج تن به همه ی آرزوهات برسی.
امروز فکر می کنم نه پیر شدن به تنهایی خوبه و نه برآورده شدن همه ی آرزوهایم. پیر شدنی خوبه که بی حسرت باشه و برآورده شدن آرزوهایی خوبه که منجر به پوچی نشه. روزی نرسه که دست مون پی چیزی بگرده و ندونیم اون چیزی که می خواهیم چی هست.
بنابراین تا روزی که ستون های “خودم” پابرجا هستند، زندگی خوبه و سرشار از امیدواری.
fek mikonam behtarin chiz hargez naboodane…hich boodan…va pas un behtarin chiz har che zoodtar mordane….
dar moredesh tozih nemidam….chon tasmim gereftam in fekram ro bakhsh o parakande nakonam had e aghal to in havaye masmoom …vali bita jan…gheseye to ba kami in var o un var gheseye man o kheyli haye dige ham has….
hala mibinam ke in ham pendari ha khoshhal konande nis…dard avare….
va rasti khosh be halet ke kharvar kharvar kar dari….
manam az daneshgah ye entezare dige dashtam har chan hamishe az 2nyaye akademic khosham nemioomad ama hatman ye entezarati dashtam ke umadam inja….vali na filsoof shodam na nevisande…na hich chiz…hich chiz goz ye mojud e fased mese baghiye….ye mogude por az tahavo….
in rooza donbal e kar migardam…ye shoghl ke ba khodam mese to begam ye kharvar kar daram…
آخی، بیچاره قلب های به تعویق افتاده …
در ضمن، دور از جان!
وای که دغدغه های منو نوشتی. با این تفاوت که من نمی نویسم ولی پایان هر سال به حال خودم تاسف می خورم. به نظرم نوشتن کمک می کنه که حداقل یادت نره چه آرزوهایی داری.
من کاریکاتوریستم خب ؟ فکر میکنی اگر از جریانات اخیر کاری می کشیدم و میفرستادم دوسالانه آنها منتشرش میکردند ؟ از دیوارش می آویختند ؟ قرار گرفتن یک بخشی با موضوع انتخابات و اتفاقات بعد از آن کمترین توقعی بود که داشتیم
( ببخش که بی ربط بود به پست این دفعه … جواب یک کامنتی بود که جایی گذاشته بودی )
———————————————————-
گمون نمی کنم جز چند مقطع کوتاه خیلی استثنایی، تاریخی در این سرزمین دور از سانسور بوده. مردم چه کردند ؟ لال نشدند، بلکه حرفشون رو در لفافه زدند. فلان شاعر شعر گفته، هرچی هم از دهنش دراومده گفته اما یه جوری گفته که هر خواننده ای منظورش رو نفهمیده: صنعت ایهام! چاره ای نداشته. حالا شماها قهر کردید، شرکت نکردید، چه شد ؟ برگزار شد، به قول خودشون خیلی هم باشکوه برگزار شد. من اگه کاریکاتوریست و کارتونیست بودم، شرکت می کردم. آدمیزاد بدون حضور می میره. می ذاشتم اونا ردم کنند، یا جوری مبهم می کشیدم که فقط مخاطبانم بفهمند. در هر حال قهر، هرگز نتونسته راهگشا باشه، اون هم در دیکتاتوری. دیکتاتورها از خدا می خوان مردم قهر کنند و صداشون درنیاد و “بی حضور” باشن و اونها هم کار خودشون رو بکنند !
بی ادبی نباشه اما به نظر من این مدل مبارزات مدنی مال کشورهایی است که انسان، حرفش، قهرش و اعتراض خاموشش ارزش داره، نه این جا که حتی جون مردم هم بی ارزشه …
سلام آجی جون
خیلی زیبا و هنرمندانه حرف دل همه رو زدین .
منم هر سال کار هایی که باید توی این سال انجام بدم و بهشون برسم رو می نویسم ولی شاید ده درصدش رو عملی کرده باشم.!
ولی بدون تعارف میگم که شما از ین مطالعات و هنر هایی که آموخته اید ،بهره جسته اید و این درک و فهم بلا و دید وسیع و کلام نافذ و شیوا و اینکه راه درست زندگی کردن رو به خوبی بلدین !
همش نتیجه زحمتی است که کشیدین و من مطمئن هستم که شما اگه دوبره کارهای هنری رو شروع کنید به درجات بالایی می رسید.
من واقعا هر وقت میام اینجا درس های بسیاری رو می اموزم ولی از نظر دادن و ابراز عقایدم در مقابل استاد بزرگی همچون شما ،استرس دارم
شاد و سلامت و عاقبت به خیر باشین
#########_#____#_#
________########____________##_#_#
_____##__##_____________________#_#
____##_#___#_____________________#
____#_#___#_________________##___#
____#_#__##___________#######___#
____#__#_#_________###________##__#
_____##_______###_#_____##_____#________#######
_______###_______#_____###______##____##__###__#
_________#______#________#___#__#____##_##____##_#
_________#______#_______#####___#___##_##____#__#
__________#_____##____##_______#____#__#_____#__#
___________##____##_____ _____#######___#___##__#
_____________##____##_____###_____#_____###____#
__________#############_####______#_________#
_______##_______#______#____#_____#___________#
_____##_________#______#____#_____##_________#
___##___________#_______#___###__###________#
__#____________###_______###___##___#______#
_##__________##___#____##____________#___##
_#__________#______####______________#_##
##_________#___________________________#
#__________# محفل آریائی تان طلائی ! دلهایتان دریائی
شادیهایتان یلدائی ! مبارک باد این شب اهورائی _________ #
_#_________#__________________________#
_##________#_____________________ ###
___##____##________———–____#__ ##
_____#########_____^_^________####___#
___##_________###________#####_________#
__#_____#________##_#####__________#########
_#___###__##_______#_____________##__________##
_#__#_______##______#__________##______________##
_#__#_________##____#___##____#____########__##
__#_#______#____#_#_#___##___##________##_____#
__##_#__________#___###___####___#___________#_#
___##__#________#___#________#__#_____________###
____##__##____##__#___________#__##_________##
______##__####__##______________#__##_____##
________########__ _________________#######
$$$$_________فاصله دنیا تا آخرت_!!!_______$$$$$$$
__$$$$$$$$*________________,,$$$$$$$$*
___$$$$$$$$$$,,__._____________,,$$$$$$$$$$*
____$$$$$$$$$$$$___ ._____.___$$$$$$$$$$$$
____$$$$$$$$$$$$$,_’.____.’_,,$$$$$$$$$$$$$
____$$$$$$$$$$$$$$,, ‘.__,’_$$$$$$$$$$$$$$$
____$$$$$$$$$$$$$$$$.@:.$$$$$$$$$$$$$$$$
______***$$$$$$$$$$$@@$$$$$$$$$$$****
__________,,,__*$$$$$$@.$$$$$$,,,,,,. . .
_____,,$$$$$$$$$$$$$* @ *$$$$$$$$$$$$,,,
____*$$$$$$$$$$$$$*_@@_*$$$$$$$$$$$$$
___,,*$$$$$$$$$$$$$__.@.__*$$$$$$$$$$$$$,,
_,,*___*$$$$$$$$$$$___*___*$$$$$$$$$$*__ *’,,
*____,,*$$$$$$$$$$_________$$$$$$$$$$*,,____*
______,;$*$,$$**’_____آپم____**’$$***,,
____,;’*___’_.*__________________*___ ‘*,,
,,,,.;*_______._____—_______آپم__ _ ____ ‘**,,,,
ای بابا…منم قرار بود یه روزی نقاش بزرگی شوم….
——————————–
شاید صد سال بعدی شدیم!
پس شما به اعتصاب و اعتراض و تحصن و اینها اعتقادی ندارید اینجا و مبارزه تن به تن را دوستتر میدارید ؟ شرکت در آن مسابقه و رد کارهای ما را فقط همان داوران باخبر می شدند و مثلن میگفتند بیست هزار نفر شرکت کردند و و از بین آنها ۵ هزار نفر برگزیده شدند کسی میفهمید آقای فیلان یا خانم بیسار چه طرحی کشیده ؟ میدانید چقدر آمار شرکت کنندگان ایرانی امسال پائین آمد ؟ فکر میکنم شما در جریان آن مسابقه هولوکاست باشید که من که اصلن روحم از آن باخبر نبود نامم در بین شرکت کنندگان گنجانده شده بود حالا من و دیگرانی که اسمی بیشتر از من در کرده اند اگر شرکت میکردند مهر تائید نبود به این جشنواره بی خیال و بی مسئولیت به مردم کشورش ؟ همین آقایان راه به راه برای مردم فلسطین و با هزینه به قول خودشان بیت المال نمایشگاه میگذارند فقط توقع داشتیم یک بخشی را برای مردم خودمان میگذاشتند تا بعدن ببینند چند نفر شرکت ککنده خواهند داشت .. من فکر میکنم این اعتراضات مدنی باید از یکجایی شروع بشود دیگر به قولی رم یک شبه ساخته نشد .
———————————————–
من کی گفتم بزن بزن ؟! گفتم حضور. و منظورم حضور کارآمده. یه جایی آدم با فریاد ” حضور” پیدا می کنه، یه جایی با سکوت. به نظر من در جهان سوم اعتراض این مدلی جواب نمی ده. به خاطر همون “دشت بی فرهنگی ما ” که بابا و مامان های ما نگرانش بودند، حالا بچه هامون هم باید غصه اش رو بخورند. به خاطر همینه که می تونن با مساله فلسطین این همه بازی کنند. می تونند الکی اسم یک نفر رو بزنن در مسابقه ای که شرکت نکرده. چرا مثلا در فرانسه چنین اتفاقاتی نمی افته ؟
رم رو با هفته ای یه آجر روی آجر گذاشتن نمی شه ساخت. چون وقتی آجر آخر رو بذاری و برگردی پشتت رو نگاه کنی می بینی هیچی از آجرهای اول نمونده! باید کامیون کامیون آجر خالی کرد. باید کرور کرور کارگر و عمله و بنا داشت. باید مثل حافظ رندانه عمل کرد. دیگه روشن تر از این نمی تونم بگم !
در هر حال با این باند و باندبازی بینال های ایرونی، احتمال ورود آدم های سالم بی رابطه به نمایشگاه های هنری خیلی زیاد نیست…
شما یک ای میل ای هم داشتید درسته؟؟؟؟!!
———————————–
rooznameh_zamzameh@yahoo.com
سلام
نوشته خیلی جالبی بود..
ما بیشتر از این که به خود بپردازیم به دیگران پرداختیم و این شد که روزها گذشتند و ما ما ندیم با حسرت به خود پرداختن ها یی که حق مسلم مان بوده و از دست رفته.
—————————
شما که از رسته آزادگان از هفت دولت هستید!
اگه بدونی چقدر کار نیمه تموم دارم .واسه این سه روز تعطیلی برنامه ریزی کرده بودم که اونم به علت میزبانی و مهمونداری پرید!
———————————-
همین که می تونی برنامه ریزی کنی یعنی خیلی خوب!
سلام
به همه چی دید خوبی داری .مخصوصا اون آخرش ممکنه تناسخی باشه یا نباشه………به هر حال باید به آرزوهامون بپردازیم.
—————————————–
به هر حال … بعله !
به وبم سر بزن یه نوشته قشنگ و صادقانه از یکی از بر و بچ حقوق بشری گذاشتم.
———————————–
خوندم. قشنگ بود- تلخ بود، اما من خیلی عقب گردها رو باور ندارم …
مهم اینه که همیشه در حرکت باشیم…سکونه که خطرناکه…زنده باد ستون “خودم”
————————————-
بعله … تا زنده بادها به “زنده یاد” تبدیل نشده باید در حرکت بود.
در عوضش من آدمی هستم که یه عالمه کارهای کرده تمام شده دارم. به پوچی رسیده ام انگاری.
———————————
نه عزیزم … اینی که تو بهش رسیدی به نظرم یه جور به قول دولتی ها ” چالش” است!
سلام روزنامه دیواری
رویاهایت را برایت آرزو می کنم
—————————–
خوش حالم می کنید. من هم برای شما زندگی رنگارنگی آرزو می کنم
سلام بی تا جان
این اولین بار است که به شکل احمقانه و اغراق آمیزی دوست دارم جوابم را بدهی
یعنی جواب دادنت برایم خیلی مهم خواهد بود_نه که حرفم مهم باشد نه<جواب تو مهم خواهد بود_
بی تا
همین…
با احترام:مینای کولی
پ.ن:و به خدا که این سکوت گنده را خوب می فهمی.و خوب می شنوی و خوب می دانی
—————————————————-
یه مدت غیبت صغری داشتم. اما الان هرچی ای میل داشتم رو چک کردم… سوالی ندیدم که جواب بدم …
سلام
حالتون خوبه ؟
خبری ازتون نیست
ایشاا…همیشه سلامت و برقرار باشید
————————————————————–
سلام. خوبم، ممنون. خبری هم ازم می شه. مرسی …
چقدر خوبه که هر کسی معوقه ها و بدهکاری های به خودشو بنویسه و خوبتر اینکه بتونیم زمان سر رسیدشونو به صفر برسونیم .
نمیخوای آپ کنی خانم؟
رو به راهی ؟!