لطفا سر راه، این چراغ را هم روشن کن.

- شماره ۲۱، تابستان ۱۳۸۸ -

چه شد ؟ چه بر سرمان آمد ؟ نشسته بودیم، گاهی غر میزدیم، گاهی حرص می خوردیم، اما زندگی می کردیم… چه بلایی سرمان آمد ؟ با بادکنک سبز به استقبال امید رفته بودند، چه کسی با چاقو پاره پاره شان کرد؟ بچه ها برای امتحان های آخر ترم درس می خواندند، چرا رفتند سینه قبرستان؟ چرا کسی کار نمی­کند؟ چرا اس ام اس جوک نمی­آید؟ چرا کسی مهمانی نمی­گیرد؟ چرا کسی کنار دریا نمی­رود؟ این هلیکوپترها چرا نمی روند پارکینگ؟ چرا صدای آژیر آمبولانس قطع نمی­شود؟ این آقاهای لباس پلنگی چرا مرا با نفرت نگاه می­کنند؟ چرا مردم شب­ها اینجور فریاد می­زنند؟ خدا که برای این مردم مرده بود… چرا اینطور با درد صدایش می زنند؟

 

ای خدایی که بزرگ و بزرگترینی، بهترینها را برای­مان رقم بزن … قبل از آنکه همه تا خرخره در خون بیگناهان و کثافت سیاست غرق شویم…

 

 

 

تصویر: نقاشی از میرا اوانس

قرار گرفته در فضولی با طعم زهرمار | دیدگاه (۸)